Over koetjes, kalfjes, zenuwen en zegevieringen.

Een fijne (voor-)avond lieve lezers. En voor wie de slechte gewoonte heeft tijdens het eten te scrollen en dit op de telefoon te lezen: smakelijk!

Wij gaan strakjes eten. Nog even bekomen van deze fijne dag, nog even douchen zodat anderen niet moeten bekomen als we geurend voorbijwandelen.

Deze ochtend waagden we wat verdere stapjes door het dorp en terug in de tijd. In 'le vieux village' konden we met eigen ogen zien hoe de Zinallers in vroeger tijden leefden en werkten. Bent u nostalgisch, romantisch of Alpinistisch ingesteld? Dan is dit dorpje echt iets voor u. Als bonus kan u de wereldvermaarde Vache d'Hérens in levende lijve aanschouwen. Stevige lijve trouwens.

Op de terugtocht langs het riviertje namen we de tijd voor een klasfoto die we graag met u delen. U ziet het: ze hadden er nog zin in. Hoewel de zenuwen voor de eerste skiles hier en daar toch al zichtbaar werden.

Onnodig uiteraard. Angst voor zo'n cabinelift maakte plaats voor verwondering over het prachtig bergpanorama en wat sympathiek poserende wilde gemzen in het bos.

Zenuwen voor de les maakten plaats voor enthousiaste verhalen over sympathieke skimoni's, overwonnen pistes en slinkse sleepliftjes. Het was voor ons een enorm plezier om te zien en te horen.

Als we dan toch een klein puntje van kritiek moeten geven: soms sta je dan moederziel alleen in de schaduw en koude onderaan een piste ongerust te wachten op je collega's. Zijn ze verkeerd geskied? Is er iemand gevallen? Heb je iets verkeerd gezegd?

Nee hoor, gewoon het laatste plekje zon dat om een selfie vraagt.

Prioriteiten...

Ach ja, als het dat maar is. Het zonnetje schijnt regelmatig, het dorp is prachtig, de sneeuw is goed en straks eten we spaghetti. Reden tot klagen? Dacht het niet.

Fijne avond allemaal en tot morgen!